Strategia długoterminowa UE

Znaczenie i założenia strategii

W 2018 r. Komisja Europejska przedstawiła długoterminową strategię klimatyczną UE, która została następnie zaktualizowana i przedłożona w ramach zobowiązań wynikających z Porozumienia Paryskiego. Strategia ta opisuje możliwe ścieżki transformacji prowadzące do gospodarki o zerowej emisji netto do 2050 r., uwzględniając różne warianty technologiczne, ekonomiczne i polityczne, które mogą wspierać osiągnięcie tego celu.

Długoterminowa strategia UE zakłada:

• redukcję emisji we wszystkich sektorach gospodarki, przy jednoczesnym zwiększaniu wykorzystania odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej;
• rozwój technologii niskoemisyjnych i innowacyjnych rozwiązań, takich jak magazynowanie energii, technologie wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla, oraz promowanie czystej mobilności;
• wsparcie sprawiedliwej transformacji społeczno-gospodarczej, uwzględniającej różne warunki w państwach członkowskich, jak również mechanizmy wsparcia dla regionów i sektorów najbardziej dotkniętych zmianami strukturalnymi.

Strategia ta jest powiązana zarówno z ramowym unijnym planowaniem polityk klimatyczno-energetycznych, jak i z globalnym zobowiązaniem UE do ograniczenia wzrostu średniej temperatury znacznie poniżej 2°C, w kierunku 1,5°C, zgodnie z Porozumieniem Paryskim.

Krajowe strategie długoterminowe

W celu wsparcia realizacji zobowiązania neutralności klimatycznej do 2050 r. każde państwo członkowskie UE zobowiązane jest do opracowania i przedłożenia krajowej strategii długoterminowej, określającej krajowe podejście do redukcji emisji w perspektywie, co najmniej 30 lat.

Strategie te powinny być:

• spójne z krajowymi planami energetyczno-klimatycznymi (KPEiK) na okres 2021-2030, co zapewnia powiązanie polityki krótko- i długoterminowej;
• uwzględniać szacunki redukcji emisji, zwiększenia pochłaniania gazów, inwestycji koniecznych dla transformacji oraz ich potencjalnych skutków społecznych i gospodarczych;
• regularnie aktualizowane, przy czym kolejne wersje strategii mają być przedkładane co 10 lat, wraz z aktualizacjami co 5 lat, jeżeli zachodzi taka potrzeba.

Proces ten jest elementem mechanizmu zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, mającego na celu monitorowanie postępów implementacji polityk klimatycznych na poziomie krajowym i unijnym, zapewnianie spójności z celami długoterminowymi oraz identyfikowanie obszarów wymagających dodatkowych działań^[1].